Kendine Yolculuk
Bazen insan kalabalıklar içinde bile kendini yalnız hisseder. Ne söylediği anlaşılır, ne de duymak istediklerine ulaşabilir. İşte tam da bu noktada, insanın kendine dönmesi gerekir. Çünkü en uzun ve en anlamlı yolculuk, insanın kendi içine yaptığı yolculuktur.
Kendini tanımak kolay bir süreç değildir. Bazen kırılırız, bazen kayboluruz. Ama her kırık yerden ışık sızar derler ya, işte o ışık bize neye ihtiyacımız olduğunu fısıldar. Hangi hayalden vazgeçtik, ne için savaştık, nerede yorulduk? Tüm bunların cevabı dışarıda değil, içimizdedir.
Kendini geliştirmek, sadece kitaplar okumak ya da yeni beceriler kazanmak değildir. Asıl gelişim, kendinle yüzleşebilmekte başlar. Hatalarını kabul etmek, duygularını anlamak, neyi neden yaptığını fark edebilmek… Bunlar büyük adımlardır.
Ben bu yolculukta öğrendiğim en önemli şeyi paylaşmak isterim: Kendine sabır göstermek. İnsan, bazen en sert yargıcı kendine olur. Oysa merhamet önce kendimize gösterilmeli. Çünkü içsel huzur, ancak kendine anlayışla yaklaşan insanların yüreğinde yeşerir.
Kendini tanıdıkça hayat da şekil değiştiriyor. Ne istediğini bilmek, neye ihtiyacın olmadığını da gösteriyor. Ve insan bu farkındalıkla hem kendine hem de başkalarına daha gerçek bir şekilde yaklaşabiliyor.
